The Catcher in the Rye

з'ездзіш - а потым пытанняў больш, чым адказаў.

4 часа субботы были посвящены скелету карпа. бедные рыбёшки. бедные мы, потому что ароматы варёно-тухлой рыбки непередаваемы.

( неслабонервным )

Вообщем вёска в ноябре это навсегда смерть деда и мёрзлые яблоки.
А бабка наша Антонауна уже помнит только моих родителей и тётку. Кто такая я для неё загадка, также как и мои двоюродные братья\сёстры и их дети. Возраст, ей уже 85.

( +1 гародніна )

Кидайте в меня камнями и ругайте матными словами, но вот он, впервые за три года, пост на русском. Так получается.
Шмель. С посвящением Ницше

я апошнім часам нешта зусім не разумею, чаго хачу і што раблю. у галаве засяроджваецца процьма розных думак, каторыя ўсё ніяк не вылезуць нечым зразумелым. ці то ці то.
что віжу, то і пою

( а вы ўдзяцінстве верылі, што ночай усё цацкі ажываюць? )

мяркую есці фізалісы ўзімку. а на наступныя выходныя паехаць у вёску. пра ўсё астатняе я папісваю ў твіттэры.

ну проста на мой погляд гэта важна
http://community.livejournal.com/my_dzieciam/54945.html

Прывет ад жабстэраў

у Магілёве мне вельмі спадабалася. Усё як я люблю. І шкада, што пабыла зусім мала. Спадзяюся вярнуцца ў канцы кастрычніка.

( ++++> <img src= )

Вось ужо другі тыдзень, як працягваецца маё гора-навучанне на біялагічным факультэце лепшай ВНУ краіны)
Пар дафіга. Пачалі вось станавіцца кваліфікаванымі заалогамі. У суботу крамсалі міног.

( па-мойму не варта ад бальшыні біёлагаў чакаць літасці да прэпаратаў, аб'ектаў, то бок )

восень. сёння ўжо зусім.

( плотная аднастайнасць )
зараз бы як ныйка.

не люблю я восень. мне ў верасні не хапае паветра, у кастрычніку занадта вільготна. пра лістапад прамаўчу ўвогуле.
( а восень ужо побач. )

Некаторы час таму я тут актыўна ныла наконт таго, што мой навуковы кіраўнік няправільна напісаў маё імя па-расейску. Сёння выпадкова наткнулася на плацёжку з падатковай (гыгы) на сваё імя. Лагічна, што і там было напісана няправільна.
Але на ўсялякі выпадак праверыла, як напісана ў пашпарце.

па просьбах некаторых здымкі. я і крым. на ўсіх я. на адным я сабе падабаюся.
( здымкі з тлумачэннямі )

я вось разумею, калі ты пастаянна наведваеш адно і тое ж месца, напрыклад, кавярню. ты паступова знаёмішся з персаналам, пачынаеш вітацца, пытаць, як справы, размаўляеш з імі. яны ветлівыя, ты ветлівы. усё чотка.
а вось, калі ты прыходзіш куды-небудзь, а там персаналам твой сябра, неяк няёмка казаць яму рассчітай, пожалуйста, потым даваць грошы і думаць, колькі ж пакідаць на чай і ці пакідаць увогуле.
я разумею, што грошы ўсім патрэбныя і блаблабла.
--
пацягаліся сёння па нашым любімым фотагалерэйкам у цэнтральным і перамозе. убожество нейкае.

пакаталася і вярнулася. і сказаць быццам бы ёсць што і шмат чаго, але лянотна ж)
адзінае: у алушту больш не паеду ні за што. ну толькі, можа, па дарозе пакатацца з кактэбелю.
карацей, як толькі атрымаю фота, выкладу сябе незагарэлую і якую-небудзь яшчэ.

зганяць у алушту з кактэбелю варта хаця б з-за самой 4хгадзiннай дарогi. яна круууутая
хутка ужо буду дома, калi каго-небудзь гэта яшчэ цiкавiць

тємпература мора вышєй за тємпературу паветра. а так усё ок.
хаця я ужо троху и засумавала па актыунай дзейнасцi

у суботу была ў вёсцы. як ніколі харашо там было. былі шашлыкі. святкавалі з'яўлення яшчэ аднаго студэнта. будзе ў нас цяпер хімік-эколаг

( кветкі, коцікі, я і маргусяціна )